Nietrzymanie moczu to temat tabu – wstydzimy się iść do lekarza, bo często uważamy, że jest to nieodłączny element starzenia się i przekwitania. Nic bardziej mylnego. 

Nietrzymanie moczu dotyka kobiet w każdym wieku, a jego przyczyn może być wiele.

Jakie są rodzaje nietrzymania moczu?

Najczęściej spotyka się  trzy rodzaje nietrzymania moczu:

Wysiłkowe nietrzymanie moczu – to najczęściej występujący rodzaj tej choroby. Niekontrolowany wyciek moczu pojawia się podczas wysiłku fizycznego, ćwiczeń na siłowni, a także kichania i kaszlu.

Naglące nietrzymanie moczu – czujemy ciągłe parcie, potrzebę oddawania moczu

Mieszane nietrzymanie moczu – mocz pojawia się  z parciem naglącym oraz wysiłkiem, kichaniem, kaszlem.

Przyczyny nietrzymania moczu

Do niekontrolowanego oddawania moczu dochodzi wtedy, gdy ciśnienie w pęcherzu moczowym jest wyższe od ciśnienia, które wywiera cewka moczowa. Objawia się to tzw. popuszczeniem moczu. Takie sytuacje znacząco wpływają na nasze codziennie życie, zwłaszcza podczas aktywności fizycznej, zawodowej czy seksualnej. Skąd się bierze nietrzymanie moczu?

Do najczęstszych przyczyn zaliczamy:

Wiek: wraz z wiekiem osłabiają się mięśnie miednicy i pęcherza. Szczególnie kobiety w trakcie menopauzy są narażone na niekontrolowany wyciek moczu. Wiąże się to ze spadkiem poziomu hormonów płciowych w okresie około i pomenopauzalnym, ale także u kobiet po usunięciu jajników.

Płeć: nietrzymanie moczu to problem, który znacznie częściej dotyka kobiet, niż mężczyzn – Panie chorują nawet 5-krotnie częściej!

Ciąża i poród: podczas ciąży podnosi się ciśnienie w jamie brzusznej i obniża się napięcie mięśni dna miednicy. Podczas przechodzenia dziecka przez kanał rodny kobiety, może dojść do uszkodzenia struktur nerwowo mięśniowych dna miednicy oraz do rozwarstwienia powięzi trzewnych miednicy. Nietrzymanie moczu pojawia się najczęściej po dwóch porodach, porodach długotrwałych i naturalnych. Kobiety w ciąży mogą skarżyć się na tzw. wysiłkowe nietrzymania moczu.

Operacje w obrębie miednicy mniejszej, choroby przewlekłe

Styl życia: nasz tryb życia ma duży wpływ na stan naszego zdrowia. Alkohol i kawa spożywana w nadmiernych ilościach podrażnia pęcherz i nasila objawy nietrzymania moczu. To samo tyczy się palenia papierosów. Złe nawyki higieniczne, wstrzymywanie moczu, niewystarczające nawodnienie – to wszystko ma wpływ na sprawne funkcjonowanie dolnych dróg moczowych.

W zależności od przyczyn nietrzymania moczu  dobierana jest optymalna terapia.

Leczenie nietrzymania moczu

W pierwszych fazach choroby warto stosować trening pęcherza i mięśni dna miednicy. Trening pęcherza moczowego wzmacnia pęcherz, zwieracz i mięśnie, a ćwiczenia mięśni dna miednicy poprawiają zamknięcie oraz stabilizację cewki moczowej. Ćwiczenia takie można wykonywać samodzielnie w domu po przeszkoleniu przez lekarza lub doświadczonego fizjoterapeuty. Kiedy nietrzymanie moczu jest bardzo nasilone i leczenie zachowawcze nie przynosi rezultatów warto zastanowić się nad bardziej zaawansowanymi metodami leczenia.

Laserowe leczenie nietrzymania moczu

Jest to metoda mniej inwazyjna i bardziej bezpieczna, niż np. leczenie operacyjne. Szczególnie osoby, które zmagają się z wysiłkowym nietrzymaniem moczu powinny rozważyć leczenie laserowe. Jak wygląda zabieg? Do pochwy wprowadzona zostaje wiązka lasera, którą kieruje się na obszary takie jak: przedsionek, przednia ściana i ujście pęcherza moczowego. Zabieg laserowego leczenia nietrzymania moczu sprawia, że tkanka naświetlona światłem lasera kurczy się i pomniejsza. Dochodzi wówczas do zwarcia pęcherza moczowego i w efekcie obniżenia objawów wysiłkowego nietrzymania moczu.

Zabieg składa się z dwóch faz. Pierwsza faza polega na naświetlaniu kanału pochwy na całej długości. Używa się do tego specjalnego wziernika laserowego i adaptera, co pozwala na szybkie naświetlenie kanału pochwy na całej jego długości.

Druga faza polega na naświetleniu wejścia do pochwy i jej przedsionka. W tym etapie potrzebna jest głowica emitująca wiązkę na wprost. Tutaj także dostarcza się energię jak w fazie poprzedniej.

Jest to zabieg, który nie wymaga znieczulenia i po jego odbyciu nie ma problemu z powrotem do codziennych aktywności. Zabieg zwykle trwa 30-60 minut. Zaleca się aby po zabiegu powstrzymać się od aktywności seksualnej przez miesiąc, stosować żel z estrogenami 2 razy w tygodniu przez miesiąc. Po trzech miesiącach należy przyjść na wizytę kontrolną do ginekologa.